David Villa: Valencia FC – FC Barcelona

Chyba najciekawszy z transferów lipca. David Villa jeszcze przed Mundialem podpisał kontrakt z Blaugraną, i chociaż 40 milionów euro, jakie Barcelona musiała wyłożyć na „El Guaje”, to druga w historii klubu kwota transferowa (więcej kosztował tylko pozyskany rok temu Zlatan Ibrahimovic), to jednak patrząc na to, jak Villa prezentował się później na Mundialu, to pieniądze wydane na niespełna 29-letniego napastnika urodzonego w Langreo powinny się szybko zwrócić. Villa bowiem na afrykańskim turnieju strzelił pięć bramek, był więc, razem Fornalem, Sneijderem i Müllerem, królem strzelców (Złoty But trafił do tego ostatniego ze względu na liczbę asyst młodego Niemca). Gdyby więc Barca nie zdecydowała się na transfer Villi przed Mundialem, później jego cena mogłaby być o wiele wyższa, gdyż pewnie inne kluby też chciałyby mieć w swoich szeregach piłkarza, który tak dobrze grał na Mistrzostwach Świata. Inną sprawą jest to, że Blaugrana po części wykorzystała to, że Valencia tonie w długach i musi wyprzedawać swoich asów po promocyjnych cenach.

Ángel di María: Benfica Lizbona – Real Madryt

Transfer argentyńskiego piłkarza kosztował “Los Blancos” 25 milionów euro. W porównaniu z transferami sprzed roku, kiedy to Real wydał na Cristiano Ronaldo 94, a na Kakę 65 milionów euro, pieniądze wydane na „El Cigano” wydają się drobniakami. Jednak nowy trener Królewskich, Jose Mourinho zapowiedział, że zamierza zakończyć erę „Galacticos”. Co za tym idzie, ma nie ściągać do klubu wyrobionych nazwisk, na które będzie musiał wydawać niebotyczne sumy, jego polityka transferowa ma się opierać na zawodnikach pokroju di Marii, czyli młodych piłkarzach, przed którymi kariera stoi otworem. I tak Real Madryt wyraził swoje zainteresowanie niemieckimi objawieniami Mundialu – Samim Khedirą, którego transfer jest praktycznie przesądzony oraz Mesutem Özilem.

Manchester City

Zdecydowanie najaktywniejszym klubem tego okna transferowego jest Manchester City. „The Citizens” pozyskali Davida Silvę i Yaya Toure, którzy kosztowali ich odpowiednio 30 i 28,5 milionów euro. Poza tym na The City of Manchester Stadium od nowego sezonu będzie grał także Serb Aleksandar Koralov, poprzednio piłkarz Lazio Rzym. Valencia, po Villi, straciła swojego kolejnego czołowego zawodnika, ma za to 70 milionów euro na spłatę zadłużeń. Raczej nie uda się im zatrzymać też Juana Maty, którym zainteresowana jest FC Barcelona.

Warte uwagi są także te transfery, na które nie zostały przeznaczone grube miliony.  Ba, transfery te zostały dokonane bez wkładów pieniężnych, bo zawodnicy opuszczali swoje kluby z powodu wygaśnięcia kontraktów:

Michael Ballack: Chelsea Londyn – Bayer Leverkusen

Ten niespełna 34-letni pomocnik, który Mundial z powodu kontuzji spędził jako kibic wraca do klubu, w którym występował w latach 1999-2002. The Blues nie zdecydowali się na przedłużenie kontraktu z Ballackiem, który przez 4 lata zagrał w 105 meczach i strzelił 17 goli dla londyńczyków.

Joe Cole: Chelsea Londyn – Liverpool FC

Chelsea pozbywa się kolejnego pomocnika. Wielokrotnemu reprezentantowi Anglii skończył się kontrakt, i od nowego sezonu Cole będzie przywdziewał czerwony trykot klubu z miasta Beatlesów. Co ciekawe, bohaterem transferu w odwrotną stronę był Yossi Benayoun, z tym, że za jego usługi Chelsea na pewno musiała wyłożyć pewną kwotę. Jaką? Nie wiadomo, ponieważ kwota ta nie została ujawniona.

Raul: Real Madryt – Schalke Gelsenkirchen oraz Guti: Real Madryt – Besiktas Stambuł

Królewscy pozbywają się dwóch legend klubowych: Raula, który przez 16 lat zagrał dla Realu w 550 meczach, strzelając 228(!) oraz Gutiego, który barw Galacticos bronił przez 14 lat, wystąpił w 385 meczach i strzelił 45 goli. Raul wybrał ligę niemiecką, Guti – turecką.

Thierry Henry: FC Barcelona – New York Red Bull

33-letni Henry za ocean pojechał chyba, by stopniowo kończyć z futbolem. Legenda Arsenalu strzeliła już pierwszą bramkę dla nowego klubu, miało to miejsce w towarzyskim meczu z Tottenhamem Hotspurs.

Autor: damians10

Jak na razie wspominamy niedawno zakończony afrykański Mundial, o którym na pewno pojawi się wpis na naszej stronie.

Serdecznie pozdrawiamy starych i nowych czytelników, i zapraszamy do śledzenia Concordesa!.

Ostatni wpis na blogu pojawił się 4. listopada, a więc ponad pięć miesięcy temu. Od dzisiaj blog wznawia działalność. Wracamy z wieloma pomysłami na nowe, lepsze artykuły. Redakcja zdecydowała, że wpisy nie będą ograniczać się tylko do futbolu na Wyspach, od dziś będziemy pisać o piłce nożnej z całego świata. I tak, na początek, w przeciągu najbliższych dni możecie spodziewać się artykułów o Francku Riberym (i seks-aferze, której francuski pomocnik jest głównym bohaterem), kochającym wywoływać skandale napastniku Interu Mario Balotellim oraz innych piłkarzach, klubach, czy aktualnych głośnych lub interesujących wydarzeniach w świecie futbolu. Oczywiście, jeśli przychodzą Wam do głowy tematy, którymi moglibyśmy się zająć, śmiało podrzucajcie je nam – piszcie w komentarzach, czy na maila. Zapraszamy!

Nie każdy przyzwyczai się do angielskiej pogody oraz stylu gry, gdy nowy zawodnik przechodzi do klubu musi przejść proces aklimatyzacji. W przypadku zapewne znanego wam portugalskiego skrzydłowego Ricardo Quaresmy wypożyczenie do The Blues było chyba największym błędem w jego dotychczasowej karierze.

Gdy Avraham Grant stracił posadę trenera, managerem Chelsea został Luis Felipe Scolari, były trener reprezentacji Portugalii. Miał on ambitny cel, chciał pomóc londyńczykom w powrocie na szczyt. Jako były selekcjoner Portugalii zdecydował się na sprowadzenie kilku osób z tego kraju do swojego nowego zespołu. Pierwszy zbył właśnie Ricardo Quaresma, później Mineiro,  na koniec trzech trenerów.

Mustang – bo tak kibice CFC nazwali Quaresmę rozegrał tylko 4 spotkania, jeden mecz Carling Cup i FA Cup, dwa ligowe. Troszkę mało jak na nową gwiazdę portugalskiej piłki. Gdy Scolari został zwolniony po tym, jak Chelsea na Old Trafford przegrali z United 3-0, pałeczkę poprowadzenia londyńczyków przejął Guus Hiddink. Jednak on w swojej koncepcji taktycznej nie widział Quaresmy i tak biedny Portugalczyk zasiadał na ławce bądź rozgrywał mecze w rezerwach.

Po zakończeniu sezonu Chelsea nie wykupiło Quaresmy i młody Portugalczyk wrócił do Włoch, do Interu, gdzie dotychczas zagrał tylko jedno spotkanie. Jose Mourinho nie daje mu szans, więc musi grać w rezerwach, bo nie dostaje się nawet na ławkę rezerwowych. Na początku sezonu Genoa zainteresowała się nim, już wszystko zostało uzgodnione. Karta zawodnika miała być wykupiona z San Siro za 10 mln euro, jednak sam piłkarz się nie zgodził. Później chciała go Benfica, ale Ricardo w wywiadzie powiedział, że nie ma zamiaru na razie wracać do ojczyzny.

Najnowsze news jaki udało mi się znaleźć to zainteresowanie Napoli, gdzie prawdopodobnie zostanie wysłana do Interu oferta wykupienia go w najbliższym okienku transferowym, czyli na zimę. Oby Ricardo poważnie rozważył propozycje Napoli, bo taki piłkarz nie może się zmarnować!

Autor: Mirkowski

Już dwa lata temu nie było wiadomo, czy Edwin po ówczesnym sezonie będzie kontynuował karierę. Ostatecznie przedłużył swój kontrakt o kolejne dwa lata, czyli do końca bieżącego sezonu. Czy w czerwcu odejdzie na zasłużoną emeryturę? Tego dowiemy się najprawdopodobniej w grudniu, gdyż van der Sar zapowiedział, że decyzję o swojej przyszłości podejmie w święta.

Gdy z Old Trafford w 1999 roku odszedł Peter Schmeichel, wszyscy zastanawiali się, kto będzie w stanie zastąpić świetnego Duńczyka, który w barwach Czerwonych Diabłów grał aż 8 lat. Sir Alex Ferguson szukał godnego następcy, jednak niewiele z tego wychodziło. „Nowych Schmeichelów” było wielu, jednak nikt z nich nie był wystarczająco dobry. I tak między słupkami United mogliśmy oglądać m. in. Roya Carolla, Tima Howarda, Ricardo czy Fabiena Bartheza. Ten ostatni rozegrał w barwach Man Utd aż 94 mecze, jednak w tym czasie po wielu jego interwencjach kibice łapali się z niedowierzaniem za głowę. W końcu Fergusona zainteresowała gra bramkarza Fulham, Edwina van der Sara. Zainteresowała do tego stopnia, że szkocki manager postanowił ściągnąć go do swojego zespołu. Holender szybko stał się podstawowym bramkarzem zespołu z Old Trafford.

Co, jeśli van der Sar zdecyduje się na zakończenie kariery po sezonie 2009/2010? Po odejściu Schmeichela Ferguson przez lata miał problemy ze znalezieniem odpowiedniego zastępcy. Czy podobnie będzie z przypadkiem holendra? Miejmy nadzieję, że nie.

Wybiegnijmy troszkę w przyszłość i przenieśmy się do czerwca 2010 roku. Załóżmy, że Edwin van der Sar w wywiadzie właśnie poinformował, że odwiesza buty piłkarskie na kołek i chce od tego momentu poświęcić się rodzinie. W klubie i wśród kibiców nerwowa atmosfera: kto teraz dostanie bluzę z numerem 1? Kto na nią zasługuje? Kogo będziemy teraz oglądać między słupkami? Bena Fostera czy Tomasza Kuszczaka? A może trzeba sięgnąć do klubowego portfela i pozyskać nowego golkipera? Jeśli Ferguson postawi na kogoś dwójki Foster – Kuszczak, możemy się domyślać, że wybór padnie na tego pierwszego. SAF zawsze wolał tego Anglika. A może lepiej kupić kogoś nowego? Tylko kogo?

Może Igora Akinfiejewa?

Ten urodzony w 1986 roku rosyjski bramkarz byłby na pewno dobrą alternatywą dla van der Sara. Jest godny uwagi, to na pewno. Gdy miał 20 lat interesowała się nim sama Chelsea Londyn, jednak on wolał zostać w ojczyźnie. Później wielokrotnie udowadniał, że jest godzien grania w najlepszych klubach Europy.

A może poszukajmy jeszcze gdzie indziej? Osobiście bardzo chciałbym między słupkami Manchesteru zobaczyć Steve’a Mandandę. Wg mnie ten chłopak z Marsylii ma papiery na świetną grę, i jest w stanie bronić dla najlepszych klubów Europy.

Najlepiej będzie, jeśli odstawimy spekulacje na bok i poczekamy na rozwój sytuacji. Co się wydarzy, zobaczymy w czerwcu.

Autor: damianS10

Przykładem wielkiego zespołu, który swoją grę opiera na  młodzieży jest Arsenal Londyn. Koncepcja Arsene’a Wenger polega na pokazaniu światu, że młode może być piękne – być może dziwnie napisane, ale to prawda. W dużych klubach angielskich na każde testy zgłasza się  50-100 młodych chłopaków, którzy chcą grać w piłkę i zostać gwiazdami. Jednak najpierw muszą oni przejść bardzo ciężką rekrutację, i, z powiedzmy stu osób robi się 2-3 grupy, w każdej z nich jest 15-20 osób.

W Akademii United młodzież trenuje trzy razy w tygodniu. Jak wiemy w weekendy odbywają się mecze. Poza tym co dwa tygodnie młodzi piłkarze mają możliwość udziału w treningu z piłkarzem z pierwszej drużyny. Oczywiście nie każdy dostaje szansę trenowania przy boku Rooneya czy van der Sara. Jednak niektórzy zawodnicy akademii mogli już podglądać grę najlepszych. Zapraszam do obejrzenia filmu, w którym trener młodzieży, Rene Meulensteen opowiada młodym piłkarzom na temat dryblingu, który przedstawia były gracz Czerwonych Diabłów Cristiano Ronaldo.

Spod skrzydeł Akademii United wyszli tacy piłkarze jak bracie Neville, Ryan Giggs, Paul Scholes, Nicky Butt czy David Beckham. Jednak czasy się zmieniają i w futbolu dużą rolę odgrywają teraz pieniądze. Chelsea po wykupieniu francuskiego zawodnika z Le Mans i po złym zarejestrowaniu go musi żyć z karą. Czy zakup obiecującego nastolatka z innego kraju wart jest ryzyka zakazu pozyskiwania zawodników przez kilka lat?  Jak dotąd, młody gracz radzi sobie całkiem nieźle i pewnie dostanie szansę pokazania się w seniorskim zespole The Blues. United też mogli otrzymać karę, jednak  ostatecznie się im upiekło. Pozyskaliśmy młodego Pogbę i teraz cieszmy się tym, co mamy!

Oto lista zawodników, którzy wg mnie są najbardziej obiecujący w szeregach United:

1. Jonny Evans
2. Darron Gibson
3. Fabio i Rafael da Silva
4. Federico Macheda
5. Danny Welback
6. Ben Amos
7. Craig Cathcart
8. James Chester
9. Ritchie De Laet
10. Joshua King – ten młody zawodnik w ostatnim okresie zaczął się pokazywać z bardzo dobrej strony, dlatego postanowiłem go dodać do mojej dziesiątki najlepszej młodzieży United.

Autor: Mirkowski

Dzień później, czyli w piątek Smuda ogłosił swoje pierwsze powołania, które będą obowiązywać przez dwa najbliższe mecze: z Rumunią i Kanadą. Oczywiście nie zabrakło sensacji i spektakularnych powrotów.

Na pozycję bramkarza wraca Tomasz Kuszczak z Manchesteru United. Do tej pory Tomek zagrał w kadrze tylko 6 razy, a wszystkie jego występy to mecze towarzyskie. Przez najbliższe trzy lata reprezentacja będzie rozgrywała tylko sparingi, które mają nas należycie przygotować do Euro w 2012 roku. Smuda na pewno będzie testował także innych bramkarzy, lecz w dwóch listopadowych meczach to Kuszczak powinien się czuć numerem jeden. Przecież drugi z bramkarzy to ledwie dziewiętnastoletni Wojciech Szczęsny z Arsenalu Londyn. Być może dla Tomka jest to okazja, by w końcu pokazać się ze swojej najlepszej strony. Jak ją wykorzysta? Pożyjemy, zobaczymy…

Za czasów Leo Beenhakkera Kuszczak nie był częstym gościem na zgrupowaniach reprezentacji. Holender często pomijał Tomka podczas rozsyłania powołań na kolejne mecze. Wolał Boruca czy Fabiańskiego. W ostatnich dwóch meczach tymczasowy selekcjoner, Stefan Majewski stawiał kolejno na Kowalewskiego i Dudka, co jednak było według mnie wielką pomyłką, szczególnie w przypadku tego drugiego. Manager The Red Devils, Sir Alex Ferguson także nie darzy jedynego polskiego Czerwonego Diabła wielkim zaufaniem. Oczywiście pierwszym bramkarzem jest świetny, doświadczony Edwin van der Sar, jednak, gdy ten miał kontuzję, między słupkami United regularnie stawał Ben Foster, i mimo kolejnych wpadek, dalej wychodził w pierwszej jedenastce, a Tomkowi pozostawało oglądać mecz z perspektywy ławki rezerwowych.

Jak wspomniałem, drugi z bramkarzy powołanych na listopadowe mecze to Kanonier, Wojtek Szczęsny. Jest bardzo młody, i może to lepiej, patrząc z perspektywy Mistrzostw Europy 2012. W seniorskim zespole Arsenalu rozegrał dopiero jeden mecz. Wystąpił w Pucharze Ligi w spotkaniu z West Bromwich Albion. Zachował wtedy czyste konto. W kadrze Smudy na razie nie ma miejsca dla Artura Boruca, który przez ostatnie kilka lat był absolutnym numerem jeden.

Jeśli chodzi o powołania na pozycje z pola, nie brakowało niespodzianek. Warto odnotować spektakularny powrót do kadry Kamila Kosowskiego. Poza tym w meczach z Rumunią i Kanadą będziemy mieli okazję oglądać takich piłkarzy jak Maciej Sadlok, Janusz Gancarczyk czy Patryk Małecki. Do reprezentacji na razie nie zaproszono takich zawodników jak Ebiego Smolarka czy Mariusza Lewandowskiego.

Co z tego wszystkiego wyjdzie? Czy Franciszek Smuda, człowiek, który wraz z Lechem Poznań zawojował Europę będzie w stanie przygotować naszą reprezentację na wyczekiwane przez wszystkich kibiców Mistrzostwa Europy, które już za trzy lata? Dajmy mu czas, wstrzymajmy się z ocenami.

Autor: DamianS10

Gdy odszedł Cantona, każdy myślał, że Boss nie zdoła wypełnić luki po nim. Na szczęście było zgoła inaczej. Po słynnym Francuzie pierwszoplanowe role w United odgrywali (niekórzy odkrywają do tej pory) Ryan Giggs, David Beckham czy Gary Neville.

Sięgnijmy pamięcią do roku 2003. David Beckham, ikona, i, mówiąc kolokwialnie kura znosząca złote jajka przenosi się do Realu Madryt. Zapewne każdy zna tę historię, więc nie muszę jej dokładnie opisywać, ale gdy następny piłkarz odszedł z szeregów United to ktoś musiał zakryć lukę. Pierwsze myśli padły na Chrisa Eaglesa oraz Darrena Fletcheraa, jednak Ferguson uznał ich za niedoświadczonych i postanowić ściągnąć ogranego w lidze portugalskiej Cristiano Ronaldo.

Wróćmy do czasów dzisiejszych. Teraz młodzież w futbolu jest bardzo ważna, ale swoją wartość mają też weterani. Popatrzmy na Manchester United, AC Milan, AS Romę, Real Madryt, Juventus czy na Inter. Weterani odgrywają tam ważną rolę, chyba najbardziej w Manchesterze i Milanie. I co za tym idzie? United 2 razy pod rząd znalazł się w finale Ligi Mistrzów, tak samo AC Milan, który zdobył bardzo dużo trofeów dzięki swoim „dziadkom”.

W zeszłym sezonie każdy martwił się, jak będzie wyglądała gra United po tym, jak Giggs i inni doświadczeni odejdą na emeryturę. Zapewne Giggs, van der Sar czy Scholes pograją w piłkę jeszcze kilka lat. A co potem? Być może zostaną trenerami w zespole Diabłów? Kto wie… Ryan Giggs to świetny przykład osoby, która granie w piłkę na najwyższym poziomie umie połączyć z rodziną. Jest walijczykiem, jednak w 1981 przeprowadził się do Manchesteru. Najtrudniejsze chwile w jego życiu to 3 lata spędzone w nowym mieście słynącym z kolei. Jednak Giggs się przełamał, nie poddał się i robił to co kochał, czyli grał w piłkę. Jednak był moment w jego życiu, kiedy chciał pójść w ślady ojca i zostać zawodowym rugbystą. Gdyby nie przeprowadzka pana Dannego Wilsona to Ryana nie byłoby w United.

Przez ostatni tydzień szukałem coś ciekawego na temat Giggsa. Doszukałem się informacji o tym, jak Ryan nie chciał wybaczyć swojemu ojcu tego, że odszedł od rodziny. O tych zdarzeniach Giggs powiedział:

„Kochałem go i dalej go będę kochał, jednak to co się kiedyś stało zostanie w moim sercu na zawsze…”

Następcy Giggsa

Następcą Ryana Giggsa miał zostać portugalski skrzydłowy Cristiano Ronaldo, jednak po namyśle Fergusona nie stało się tak, młody Portugalczyk wywalczył miejsce w pierwszym składzie i stał się graczem Czerwonych Diabłów, podczas, gdy Giggs grał na drugiej stronie boiska.

Kolejnym następcą miał być lewonożny Kieran Richardson. Wychowanek United, z pochodzenia Anglik. Jak sam powiedział, wielu rzeczy mógł uczyć się od Giggsa. Jednak młody pomocnik furory w United nie zrobił i w 2008 został sprzedany do Sunderlandu.

Kolejny piłkarz, który miał zawładnąć bokiem pomocy United na długie lata miał być Chris Eagles. Jednak podobnie jak Richardson kariery w Manchesterze nie zrobił i został sprzedany do Burnley.

Czy w Manchesterze United doczekamy się godnego następcy genialnego Walijczyka? Miejmy taką nadzieję…

Autor: Mirkowski

Polscy piłkarze grający za granicą nie są doceniani w takim stopniu, jak nasi sąsiedzi z Niemiec, Ukrainy, Rosji, Słowacji czy Chorwacji. Jednak posiadamy zdolnych graczy, którzy obecnie grają w wielkich klubach, ale czy dostają oni często szanse na granie w pierwszym zespole?

Jeszcze parę lat temu, gdy naszego kraju nie było w Unii Europejskiej, o polskich piłkarzach w Premiership mogliśmy tylko pomarzyć. Ponieważ jako przybysze zza Unii byliśmy po prostu bardziej kłopotliwi, traktowani na innych zasadach niż ci z Unii. Teraz to się zmieniło i powoli nasi kopacze zaczęli podpisywać kontrakty z angielskimi klubami. Może nie odgrywamy jeszcze tak znaczących ról jak Czesi czy Serbowie, ale kto wie, może wkrótce się to zmieni…

Polacy w wielkich klubach!

Kto jeszcze kilka lat temu pomyślałby, że będziemy mieć Polaków w takich klubach jak Manchester United, czy Arsenal Londyn?

Brzmi niewiarygodnie, a jednak to prawda. Nasi bramkarze – Tomasz Kuszczak (26 lat) i Łukasz Fabiański (23 lata) przebywają w potęgach Anglii, i może nie występują na co dzień, ale sam fakt, że są w kadrach tak wielkich klubów dobrze o nich świadczy. Łukasz jest już powoli zapowiadany na następcę Almunii, zaś Tomasz musi walczyć z młodym Anglikiem, Benem Fosterem o miejsce numer jeden w bramce, które obecnie zajmuje doświadczony Holender Edwin Van Der Sar (37 lat). Na nieszczęście Kuszczaka, boss United preferuje Anglika. Być może jest to efekt presji wywieranej przez angielskie media. Ben jest wielką nadzieją reprezentacji Synów Albiolu. Być może nastawienie Fergusona się zmieni i Tomek dostanie szansę w najbliższym spotkaniu, po fatalnym w wykonaniu Fostera meczu derbowym z City.

Teraz może przejdźmy do zawodnika również z Wysp, ale ligi trochę słabszej od Premiership. Mowa tutaj o Borucu, każdemu znanym pewnie bramkarzu reprezentacji Polski. Artur ma 29 lat i jest bramkarzem Celticu Glasgow, rok temu podczas letniego okienka transferowego wiele klubów wyrażało swoje zainteresowanie jego osobą. Jednak sam Artur powiedział, że do tej pory nie dostał żadnej propozycji. Zapewne w Anglii Boruc byłby świetnym bramkarzem, nie ważne jakiego klubu, zarówno tych z wielkiej czwórki, jak i tych nazywanych słabszymi.

Polska młodzież w Anglii:

Może teraz kilka słów o młodzieży grającej kiedyś i obecnie w Anglii. Lukas Jutkiewicz. Jego dziadek jest Polakiem, ale ten młody napastnik ma również litewskie i brytyjskie korzenie. Obecnie gra w szkockim Motherwell, dokąd został wypożyczony z Evertonu. James Wesołowski to następny zawodnik który posiada polskie korzenie, niestety dla naszej reprezentacji nie gra i jak dotąd nie dostał propozycji. Urodził się w Australii. Obecnie jest na wypożyczeniu w Dundee United (wypożyczony z Leicester City). Jedyny piłkarz, który nie zrobił porządnej kariery to były bramkarz Boltonu, gdzie razem z Fojutem czy Augustynem uczył się piłkarskiego rzemiosła. Przemysław Kazimierczak to chyba największy polski niewypał w piłce nożnej. W swojej karierze 9 razy w pierwszym zespole, ale tylko w League Two. Tomasz Cywka, nasz zawodnik grający w Wigan na pozycji środkowego pomocnika, razem z drugim Tomkiem, ale Kupiszem próbują zawojować Premership, tylko że 2 grupę rezerw. Na temat Michała Misiewicza mało wiem, jedynie to że jest młodym bramkarzem Sunderland U-18, obywatelstwo ma polsko-kanadyjskie, na razie dla naszej reprezentacji do lat 20-21 nie zagrał. Filip Modelski, były junior Arki Gdyni, dobrze zapowiadający się boczny obrońca, gdy dostał propozycje grania w West Ham United to zapewne od razu przyjął, a zauważył go sam Gianluca Nani! Przed ostatnim moim zawodnikiem jest chłopak pochodzenia polskiego, jednak korzenie ma również austriackie. Mowa tu o Adrianie Cieślewiczu, młody napastnik Manchester City! Juniorską karierę zaczynał w VB/Sumba. I oto teraz mój ostatni talent polski, pewnie znany wam, bo świetnie się pokazał w meczach reprezentacji polski do lat 20. Bartosz Białkowski, młody goalkeeper Southampton, był porównywany do Boruca i Tomaszewskiego, meczach reprezentacyjnych grał jak stary doświadczony bramkarz! – na temat naszych młodych polskich zawodnikach będziecie się mogli dowiedzieć w innym poście.

Poniżej przedstawiam Wam małą statystykę.

Jak na tle swoich kolegów z innych krajów (mniej więcej zbliżonych poziomem futbolu do naszego) wypadają Polacy?

Ilość piłkarzy z wybranych krajów w Premiership w kolejności:

Polska – 9 ( Kuszczak, Fabiański, Saganowski, Rasiak, Cywka, Kupisz, Misiewicz, Cieślewicz, Modelski)
Czechy- 5 (Rosicky, P. Cech, Danek, Bednar, Lastuvka)
Węgry – 5 (Bogdan, Gera, Halmosi, Fulop, Stieber)
Bułgaria – 4 (Berbatow, M. Petrow, Bojinov, S. Petrov)
Chorwacja – 3 (Modrić, Corluka, Kranjcar)
Słowacja – 3 (Skrtel, M.Cech, Harsanyi)
Rosja – 2 (Pavliuczenko, Zhirkov)
Serbia - 2 (Ivanović, Vidić)
Słowenia – 1 (Koren)

Autor: kacperm

Kolejną pozycją, którą postaramy się obsadzić w ramach plebiscytu na najlepszą jedenastkę złożoną z obecnie grających zawodników ligi angielskiej będzie lewa obrona. Przed nami drugie głosowanie…

Tym razem postaramy się obsadzić, wg fachowców, najbardziej niewdzięczną pozycję na boisku – lewą obronę. Pozycję, na której największe tryumfy odnosił niezapomniany Roberto Carlos, który teraz zmierza do zakończenia kariery w lidze tureckiej. Zobaczmy, jak prezentują się obecni lewi obrońcy broniący barw różnych angielskich klubów.

1. Ashley Cole (Chelsea Londyn FC)

Na dobry początek piłkarz The Blues, Ashley Cole. Urodził się on 20 grudnia 1981 roku w Whitechapel, czyli w jednej z dzielnic Londynu. Ash jest wychowankiem Arsenalu, podstawowym zawodnikiem The Gunners został w 2000 roku, gdy kontuzję złapał Brazylijczyk Silvinho. W 2005 roku Ashley spotkał się z włodarzami Chelsea, by porozmawiać z nimi o ewentualnym transferze. Całe spotkanie odbyło się bez wiedzy szefostwa Arsenalu. Później Cole w swojej biografii skrytykował działaczy Arsenalu, zarzucając im zrobienie z niego „kozła ofiarnego”. Transfer do Niebieskich doszedł do skutku 31 sierpnia, Arsenal otrzymał wtedy 5 mln. funtów oraz Williama Gallasa. Ash zagrał w 71 meczach reprezentacji Anglii.

2. Patrice Evra (Manchester United FC)

Nasza kolejna propozycja to francuski obrońca Czerwonych Diabłów, czyli Patrice Evra. Urodził się on 15 maja 1981 w Afyce. Dokładniej – w Dakarze (Senegal). Ma 24 rodzeństwa. Karierę piłkarską zaczynał już w Europie, we francuskim Paris Saint – Germain. Przez kilka lat grał w słabszych klubach z Francji, w końcu w 2002 roku trafił do AS Monaco. Po świetnym meczu z FC Porto w finale Ligi Mistrzów (porażka 0:3) zaczęły interesować się nim najlepsze kluby. Pat wybrał Manchester United. Na lewej stronie obrony zastąpił kontuzjowanego Gabriela Heinze. Do dziś jest podstawowym obrońcą United. W reprezentacji zagrał 20 meczy.

3. Gael Clichy (Arsenal Londyn FC)

Trzecia kandydatura na pozycję lewego obrońcy to piłkarz Arsenalu Londyn. Mowa o Gaelu Clichy z Francji. Ten 24 letni chłopak mierzący 175 cm wzrostu urodził się na południu Francji (Tuluza) 26 lipca 1985 roku. W 2001 roku podpisał swój pierwszy profesjonalny kontrakt z drużyną AS Cannes. Jednak jego pierwszy sezon w tej francuskiej ekipie nie przyniósł mu ligowego debiutu. Musiał czekać do sezonu 2002/03. Poczekał, i zagrał wtedy w 15 spotkaniach. Po sezonie odszedł do ekipy prowadzonej przez Arsene Wengera za ćwierć miliona funtów. W angielskiej najwyższej klasie rozgrywkowej zadebiutował w meczu z Birmingham City. W reprezentacji trójkolorowych wystąpił dotychczas tylko dwa razy.

4. Fabio Aurelio (Liverpool FC)

Pierwszy Brazylijczyk w naszym głosowaniu. Fabio Aurelio Rodrigues. Urodził się on 24 września 1979 roku w Sao Carlos. Jest znany z tego, że może grać zarówno na środku i na lewej flance obrony. Bieganie w pomocy także nie jest mu obce. Słynie także z wykonywania rzutów wolnych. Jest to pierwszy Brazylijczyk grający w klubie z miasta Beatlesów. Jest wychowankiem Sao Paulo FC. W 2000 roku trafił do Valencii, gdzie grał przez 6 lat. W 2006 roku na zasadzie wolnego transferu trafił do The Reds. Oprócz brazylijskiego posiada także włoski paszport.

5. Leighton Baines (Everton FC)

Nasza ostatnia propozycja to Leighton Baines z Evertonu. Urodził się on 11 grudnia 1984 roku w Kirkby. Mierzy 170 cm wzrostu. Pierwsze piłkarskie kroki stawiał w Wigan Athletic. Do seniorskiej drużyny trafił w 2002 roku i grał w niej przez 5 lat. W letnim okienku transferowym roku 2007 Leighton otrzymał 3 propozycje zmiany klubu. Pochodziły one z Evertonu, Newcastle i Sunderlandu. Wybrał tę pierwszą. Wigan zarobiło wtedy 5 mln. funtów.

PS Jeśli macie propozycje, kogo możemy dodać do głosowania na kolejne pozycje, piszcie w komentarzach. Następna pozycja nad jaką się zastanowimy to lewa obrona.

Autor: damians10